Dag 05: Bijzondere ontmoetingen in de Greyhound Bus.

Donderdag 19 September 2013
De ochtend spendeer ik in mijn mooie tower suite. Lekker tutten in de badjas en pantoffels die bij de kamer horen, m'n tas inpakken, spartelen in het luxe bad en spelen met de tv die zit verstopt in het kastje aan het voeteneind van het bed. Zo komt de tv omhoog en zo gaat ie weer naar beneden. Ik vind het echt geweldig!

Hoewel ik vanmorgen een gratis late check out heb gekregen, maak ik daar niet echt gebruik van en sta ik om 11:15 uur bij de receptie om uit te checken en te controleren of er idd geen kosten in rekening zijn gebracht. Alles klopt gelukkig, dus stap ik vrolijk in een taxi richting downtown. Onderweg maak ik een snelle berekening wat ik de afgelopen dagen allemaal gratis heb gekregen van MyVegas en ik kom uit op een bedrag van zo'n €1500. Yeah baby! En dat allemaal met een gratis spelletje op FB!

Aangekomen bij het Greyhound station word ik verwelkomd door een luid schreeuwende dame. Jawel, het luxe leventje is voorbij, het leven van een budget reizigster is weer begonnen! =)

Op het station print ik bij de self service machine mijn kaartje en geef ik bij de balie mijn tas af zodat deze even gewogen kan worden. De Greyhound medewerkster is aardig geirriteerd door de schreeuwende vrouw en roept meerdere keren naar de security officer dat ie er iets aan moet doen. Ik vraag of de schreeuwende vrouw met mijn bus reist, hopende dat ze de andere kant op moet. De Greyhound medewerkster legt zuchtend haar pen neer en buigt wat naar voren en zegt zachtjes: 'Dat is juist het probleem. Ze gaat nergens naartoe. Echt nergens! Ze zegt wel dat ze ooit een kaartje wil kopen, maar voorlopig zit ze hier zonder geldig vevoerbewijs, te schreeuwen en te vloeken5 en valt ze met haar gekrijs de echte passagiers lastig. Ik wil haar hier weg hebben, maar hij daar staat alleen maar stom te kijken'. Met "hij daar" bedoeld ze de man van de beveiliging die inderdaad rustig in een hoekje staat te kijken naar de schreeuwende vrouw. De Greyhound medewerkster schreeuwt vervolgens naar de security dat als hij er niks aan doet, zij het wel zal regelen. Ze vraagt aan mij of ik even bij de balie wil blijven staan zodat zij achter de politie kan bellen. Voor ze naar achteren loopt schreeuwt ze ook nog even naar de vrouw: 'They're gonna arrest your ass! Yeah, I am calling the police!' Waarop de vrouw vrolijk terug schreeuwt: 'I'm an American! I can sit where ever I want. Bitch!' Dat laatste had ze beter niet kunnen zeggen, want ipv dat de Greyhound medewerkster de politie belt, loopt ze driftig op de vrouw af. Op dit moment komt de grote security officer in actie en houdt de vrouwen bij elkaar vandaan voordat de situatie echt escaleert. Tenslotte belt hij de politie die binnen no time op het station verschijnt. Dit maakt de schreeuwende vrouw nog razender en ze gaat werkelijk als een gek tekeer. Ze wordt door 2 man sterk van het station verwijderd en raast buiten nog even flink na, voordat ze in huilen uitbarst.

Aangezien ik nog een paar uurtjes te spenderen heb, gooi ik mijn tas voor de deur vanwaar de bus straks vertrekt en huppel ik nog even naar Fremont Street en de Gold & Silver Pawn bekend van Pawn Wars. Toen B. en ik hier een paar avonden geleden langsreden stond er niemand te wachten, maar nu staat er een lange rij fans. Ik sluit netjes aan in de rij, maar eenmaal binnen vind ik het eigenlijk zonde van de tijd. De winkel is kleiner dan gedacht (aah, the magic of tv) en de bekende gezichten als Rick en Chumlee zijn natuurlijk nergens te bekennen. Toch vind ik het wel leuk dat ik het even in het echt heb gezien. (Tip: Heb je geen zin om in de hitte in de rij te moeten staan, ga er dan 's avonds naartoe als het een stuk rustiger is!)
Hierna loop ik terug naar Fremont Street, waar ik bij Walgreens wat drinken en snacks insla voor de lange busrit en nog een gokje waag bij Mermaids.

Zodra ik weer terug ben bij het busstation zie ik dat de schreeuwende vrouw ook weer op haar stekkie zit. Ik vraag aan de Greyhound medewerkster wat er is gebeurd en ze verteld dat de vrouw mocht blijven zitten van de politie zolang ze maar een kaartje kocht en niet begon te schreeuwen. De dame van Greyhound is duidelijk niet blij met deze regeling en zegt dat ze bij het eerste geluid gelijk weer de politie belt. Ik wens d'r veel sterkte en haal wat warme kleding uit m'n tas. Het is nu nog wel lekker warm, maar ik weet uit ervaring dat het heel snel afkoelt in de bus!
Ik zie ook dat het inmiddels aardig druk is geworden en ben blij dat ik mijn tas alvast voor de deur had gelegd. Dit is een ongeschreven regel op de Greyhound stations. Het maakt niet uit hoe vroeg je op het station bent, degene die als eerste zijn tas voor de deur legt mag als eerste in de bus stappen. Mensen houden zich hier braaf aan en mijn tas ligt nog precies zoals ik hem heb achtergelaten.
**********************************

Tijdens het wachten raak ik aan de praat met de man voor mij. Hij stelt zich voor als Sam en verteld trots dat hij naar zijn dochter in LA gaat. Hij zegt dat ze officieel niet zijn dochter is, maar dat het wel zo aanvoelt. Voor ik er erg in heb verteld de man zijn hele levensverhaal, over hoe hij als jonge man in de jaren '60 in de gevangenis is beland omdat hij aan de verkeerde kant van de straat liep. Deze kant was alleen bedoeld voor blanke mensen en daar had hij als zwarte man niets te zoeken. Dus hupsakee, in het gevang!
Hij zegt dat toen hij na een paar jaar (!) werd vrijgelaten, hij vol woede zat en werd verstoten door de gemeenschap. Hij kon nergens een baan vinden en raakte verslaafd aan drank en drugs. Er was gelukkig 1 man die de hoop niet opgaf en ervoor zorgde dat Sam weer op het rechte pad kwam en werk kreeg. Hij is de man eeuwig dankbaar, en om zijn dankbaarheid te tonen begon hij een soort pay it forward. 's Avonds na het werk struinde hij de straten af naar dakloze jongeren om hen dezelfde kans te geven die hij had gekregen. Sam verteld dat dit soms heel zwaar was en hij zich ook weleens heeft vergist in mensen, maar dat er ook jongeren bij zaten die net als hij goed terecht zijn gekomen. De vrouw waar hij vandaag naartoe gaat is daar één van. Met een glinstering in zijn ogen verteld hij hoe gelukkig ze is, dat ze een opleiding heeft gevolgd en dat het contact met haar ouders is herstelt. 'Zolang je er maar 1 kan helpen', zegt hij. 'Eentje is al genoeg'. Ik vind Sam een inspirerende man en ben blij dat ik hem heb mogen ontmoeten. Dit soort ontmoetingen zijn ook de reden waarom ik graag met de Greyhound reis.
*************************

Eenmaal in de bus krijg ik een jonge man naast me. Hij ziet er niet ouder uit dan een jaar of 20 en draagt een grote cowboy hoed. Ik vermoed dat ie uit de buurt komt van Texas of Tennessee, maar ik blijk er heeeel ver naast te zitten. De jonge man, R., is een "run away" uit Schotland. Hij verteld dat ie als 17-jarige op het vliegtuig naar NYC is gestapt nadat ie meerdere malen door zijn stiefvader was misbruikt en zijn moeder er niks aan deed. Inmiddels reist ie al 2 jaar door de VS in de hoop door te breken in de muziekwereld. Hij laat wat zelfgeschreven liedjes zien waarvan de teksten niet eens slecht zijn! Toch ben ik bang dat de jonge R. eerder als John Doe in een mortuarium eindigt dan dat ie een platenlabel scoort, maar ik hoop op het allerbeste.
Ik geef hem een appel die ik gisteren had meegenomen bij het buffet in Bellagio en geef hem ook een zakje chips wat ik eerder op de dag bij Walgreens heb gekocht. De jongen kijkt me stralend aan en smult er lekker van. Hij zegt dat het de allerlekkerste appel is die hij ooit heeft gegeten en zelfs een half uur later heeft ie het er nog over.
*******************************
Bij Barstow hebben we een pit stop van een half uur. Genoeg tijd om even naar het toilet te gaan en een beetje op te frissen. Ik maak gelijk van de gelegenheid gebruik om R. en Sam aan elkaar voor te stellen. Ik vertel een klein beetje wat de situatie is en Sam geeft gelijk zijn telefoonnummer en adres. Hij zegt tegen R. dat hij het fijn zou vinden als ie hem kwam opzoeken in Las Vegas en trakteert ons beide op een milkshake en een broodje. We staan nog even wat te keuvelen en maken een praatje met de andere reizigers alvorens we de reis voorzetten naar LA.
Mijn eindpunt van vandaag is Anaheim. Hier verlaat ik de bus en zeg ik R. en Sam gedag. Ik krijg van beide mannen een dikke knuffel en R. zegt dat als ie mij als moeder had gehad, ie nooit zou zijn weggelopen. Ik druk hem wat centjes in z'n handen en zeg dat ie met Sam mee naar Vegas moet gaan.
Een beetje ontdaan sta ik om 22:00 uur in m'n eentje op het busstation van Anaheim te wachten op een taxi. Het verhaal van R. blijft maar door m'n hoofd spoken en ik hoop dat de jongen goed terecht komt.
**********************************

Aangekomen bij mijn hotel voor de komende nachten, het Anaheim Plaza Hotel, zijn de fijne vakantiekriebels alweer een beetje teruggekomen. Ik ben meerdere keren in dit hotel geweest, maar de laatste keer is enige jaren geleden, in 2007. Toch lijkt er helemaal niets te zijn verandert en ik voel me gelijk thuis. Terwijl ik naar m'n kamer loop kan ik de Tower of Terror al zien liggen. Ik kijk er zo verschrikkelijk naar uit om morgen naar Disneyland te gaan!
De kamer is wel heel erg klein vergeleken met de suites van de afgelopen dagen, maar het is toch alleen maar om te slapen en het bed ligt prima. Het internet vind ik wel erg duur, dit is $14 per dag! Dit doe ik dus eenmalig, alleen om het thuisfront te laten weten dat ik veilig ben aangekomen.
Ik twijfel of ik nog even naar Downtown Disney zal gaan, maar ik besluit om dat niet te doen. Ik ben moe. Moe van de lange reis en het emotionele verhaal van R. Ik neem daarom een lekker warm bad en duik daarna meteen in bed zodat ik morgen fris en fruitig ben voor een leuk dagje Disney!


Een paar dagen na de ontmoeting met R. en Sam kreeg ik via FB een berichtje van R. dat hij samen met Sam terug ging naar Las Vegas. Van Sam kreeg ik 2 maanden later een berichtje dat de moeder van R. hem zou komen halen en ze samen terug zouden reizen naar Schotland. Ik heb via FB nog een paar berichtjes gekregen van R. toen hij is Schotland was, maar heb daarna niks meer van hem vernomen. Zijn FB account staat op non actief en niemand schijnt te weten waar hij momenteel is.

Dag 04: Een relaxte dag in Vegas

Woensdag 18 september 2013
Vandaag hebben we een relaxte dag gepland. Geen uitstapjes, maar lekker uitslapen en een beetje over de strip slenteren. Eigenlijk vind ik het zonde om in deze mooie kamer uit te slapen, dus terwijl B. zich nog een keertje omdraait geniet ik van het prachtige uitzicht en het lekkere bad. Geen jacuzzi deze keer, maar wel een soort "jet stream", met evenveel bubbels en een grote flatscreen tv in de badkamer. Heerlijk!

Zodra B. gereed is gaan we op pad. We beginnen met een gokje te wagen in ons eigen casino en lopen daarna door naar Caesars Palace waar we een kijkje nemen bij de Forum Shops. Enige jaren geleden heb ik hier bij de Versace Store een mooie tas gescoord, maar dat ligt nu een beetje boven het budget. Ik zie er wel weer heel wat moois tussen en weet nu al wat ik ga kopen als ik de jackpot win!
Helaas zijn de beelden van Atlantis vandaag buiten dienst, dus lopen we terug naar het casino waar we plaats nemen aan de blackjack tafel. Hier behaal ik zowaar een kleine winst! Niet genoeg voor een nieuwe Versace tas, maar wel voor wat lekkere producten bij Bath & Body Works en Victoria's Secret!
************************************

Next stop: Bellagio. Hier kijken we naar de schitterende fonteinen en de herfst display in het atrium. We hebben inmiddels ook wel trek gekregen, dus wisselen we bij de MLife desk onze laatste MyVegas reward in voor een lunch bij het buffet restaurant. Er staat een erg lange rij bij het restaurant, maar met onze vouchers mogen we via de VIP line naar binnen. Het restaurant komt een beetje rommelig op mij over. Er is wel veel keus, en ook de dessert selectie is weer om je vingers bij af te likken, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar het buffet bij Aria. We laten het ons in ieder geval goed smaken!
Als we na een uurtje het restaurant verlaten zie ik dat dezelfde mensen nog steeds in de rij staan te wachten! Wow, dat zou ik er echt niet voor over hebben....
*************************************************

Nadat we nogmaals naar de fonteinen hebben gekeken steken we de straat over naar Paris, vanwaar we onze weg vervolgen naar Flamingo, Harrah's, en tussendoor een borrel drinken bij Margaritaville. Bij the Venetian halen we een lekker Italiaans ijsje. Via Treasure Island lopen we terug naar ons eigen hotel, waar we een duik nemen in het mooie zwembad. Of tenminste, ik neem een duik in het zwembad, B. geniet op een ligbed van een koel drankje en het mensen kijken. Dit is echt vakantie!
***************************************

Terug op de kamer hang ik wat op de bank terwijl B. zijn tas inpakt. Hij vliegt vanavond alweer terug naar Ft. Lauderdale. We hebben een paar super leuke dagen gehad en kijken uit naar de Europese road trip volgende maand!
Nadat we afscheid hebben genomen blijf ik nog een uurtje op de kamer relaxen voor ik me gereed maak voor a night on the town! Dit klinkt wellicht spannender dan dat het is, want ik ben eigenlijk alleen van plan om een beetje over de Strip te flaneren en ergens een drankje te doen.
******************************
Er heerst een zwoele sfeer op straat en het is ook nog steeds lekker warm. Ik geniet van alle fonkelende lichtjes en voor ik er erg in heb ben ik alweer aangekomen bij Bellagio! Hier kijk ik nogmaals naar de fonteinen, omdat dit 's avonds toch anders is dan wanneer je het op de dag ziet.
Een stukje verderop steek ik de straat over en loop ik via Planet Hollywood naar Eli Roth's Goretorium.
Het Goretorium is een haunted house a la Universal's Halloween Horror Nights, waar je door een aantal kamers loopt waarbij verklede acteurs je aan het schrikken proberen te maken. De ingang ziet er veelbelovend uit, maar het huis zelf valt een beetje tegen. Wellicht komt dit omdat het Goretorium binnenkort haar deuren sluit en dat is op zich best jammer. Misschien was Dhr. Roth iets te ambitieus... kosten noch moeite werden gespaard voor zijn haunted house, maar dit is nou eenmaal seizoen attractie. In december of maart trekt een haunted house nou eenmaal niet zoveel bezoekers. En als de bezoekers wegblijven, dan kan je beter je deuren sluiten.
Na het niet zo heel enge rondje door het huis neem ik een kijkje bij de bijbehorende Baby Dolls Lounge, en deze valt alles behalve tegen! Het is er heerlijk creepy en sexy met een mooi uitzicht over de Strip. Ik hoop dat deze lounge voorlopig wel open mag blijven!
*************************

Ik drink een lekkere cocktail en steek daarna weer de straat over naar Aria, waar ik bij The Deuce een drankje bestel. Het is maar goed dat ik in het casino een coupon heb gekregen waarbij ik het tweede drankje gratis krijg, want zodra ik op de rekening zie dat mijn ene enkele cocktail maar liefst 18 dollar kost, schrik ik me rot. De sfeer is wel erg relaxt en het is een zeer mooie lounge, maar zodra ik mijn "free refill" op heb ga ik snel weer op pad.
******************************

Ik loop terug richting mijn hotel maar heb eigenlijk nog geen zin om naar m'n kamer te gaan. Ik loop dus verder naar Wynn en Encore om daar een kijkje te nemen en besluit gelijk dat ik nog wel stukje verder kan lopen naar Circus Circus.
Zo chique als Wynn en Encore zijn, zo oud en gammel is Circus Circus. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik als meisje van 14 dit een geweldig leuk casino vond, en ook eind jaren '90 heb ik tijdens een "Fear and Loathing" weekend een erg leuke avond gehad bij de Carousel Bar.
Op het moment dat ik het casino binnenstap lijkt het net alsof ik ben teruggegaan in de tijd en in een of andere foute B film uit de jaren '70 ben beland. Ik vind het geweldig! Ik wil gelijk naar de Carousel Bar om daar nog een drankje te nuttigen, maar tot mijn grote schrik zie ik dat deze niet meer bestaat. Volgens een croupier komt er een ice cream bar of zoiets, wat we beide erg jammer vinden. De Carousel Bar was toch een beetje een instituut, old Vegas style.
****************************

Alas, ik neem plaats achter een slot machine, gooi wat muntjes in het apparaat en bestel nog een lekkere cocktail. Ik toast met mezelf op de fijne herinneringen en raak aan de praat met een groepje mensen. Het wordt onverwacht super gezellig en ik blijf veel langer hangen dan de bedoeling was.
Zodra ik zie dat het tegen tweeën loopt vind ik het tijd om terug te gaan naar mijn kamer. Maar voordat ik op pad ga, ga ik nog even langs Krispy Kreme. Deze is 24 uur per dag geopend en ik heb trek in iets lekkers. Aangezien het morgen International Talk Like A Pirate Day is en je bij Krispy Kreme een gratis donut krijgt als je als een piraat praat, probeer ik nu ook een gratis donut te ritselen. Het is tenslotte middernacht geweest, ... En jawel, de leuke jonge mannen van Krispy Kreme kunnen mijn Arrrrr's en piraten tatoeage en servet wat ik als ooglapje gebruik wel waarderen en geven me maar liefst 6 gratis donuts mee!
***************************

Aangezien ik geen zin heb om dat hele eind weer terug te lopen pak ik lekker een taxi die me netjes voor de deur van the Mirage afzet. Terug op de kamer eet ik 2 donuts, de rest bewaar ik voor morgen. Hoewel ik eigenlijk alvast mijn tas had willen inpakken bewaar ik dat ook voor morgen. Ik kruip gelijk in het grote bed en val snel in slaap.

Dag 03: Valley of Fire & Zarkana

Dinsdag 17 september 2013
Voor we vandaag op pad gaan moeten we eerst uitchecken bij Mandalay Bay. Dat vind ik best wel jammer want ik vind dit zo'n zalig hotel! Maar heel erg is het ook niet, vanmiddag verhuizen we namelijk naar een nog grotere en mooiere kamer in een ander hotel. Ben echt heel benieuwd!
Na het uitchecken, wat ook weer probleemloos verloopt, gaan we even langs Aria om de kaartjes voor Cirque Du Soleil op te halen waar ik vanavond met Suzanne naartoe ga. Hierna gaan we naar Valley of Fire, een uitstapje waar ik enorm naar uit heb gekeken!

De weg naar Valley of Fire is werkelijk prachtig! Het eerste stuk over de I-15 stelt niet zoveel voor, maar zodra we de afslag hebben genomen naar Valley of Fire Hwy, is het genieten geblazen! We rijden dwars door een uitgestrekt landschap van helemaal niets, met enkel wat kleine bosjes en imposante bergen. We komen op deze ellenlange weg ook geen enkele andere auto tegen, wat mij een beetje het Wild West gevoel geeft. Super!
Ineens verandert de lange rechte weg in een rollercoaster met scherpe bochten. Heuvel op en heuvel af waarbij het soms net lijkt alsof de weg gewoon ophoudt. Het is zo verschrikkelijk mooi, en dan zijn we nog geeneens in het park zelf!

Plotseling zien we een groep auto's langs de kant van de weg geparkeerd staan. We minderen vaart om te kijken of er iets aan de hand is en zien dan de reden waarom de auto's hier zijn gestopt. Niet alleen heb je vanaf dit punt een schitterend uitzicht over de vallei, maar een eindje verderop staat een groep berggeiten! Wij stoppen gelijk om hier ook een paar foto's van te maken. Zo leuk om te zien!

Vanaf dit punt stoppen we regelmatig om even een foto te maken, want het uitzicht wordt echt met de minuut mooier! Op een gegeven moment stopt er een camper van Tioga Tours achter ons. 'Dat zijn Nederlanders!', zeg ik tegen B., en ik heb gelijk. We maken even een kort praatje met het echtpaar uit Limburg, maar ik vergeet te vragen of ze ook op het Alles Amerika forum zitten en een reisverslag bijhouden.
Niet veel later komen de prachtige vuurrode rotsen in beeld en zijn we aangekomen bij Valley of Fire State Park.

 

Valley of Fire staat bekend om haar prachtige rode rotsformaties. Deze rotsen zijn ontstaan uit versteende zandduinen die werden bedekt door andere zandlagen. Na miljoenen jaren kwamen de versteende lagen weer aan de oppervlakte, waar ze werden blootgesteld aan wind- en watererosie en wat ervoor zorgde dat er allerlei schitterende, grillige vormen zijn ontstaan.De eerste rotsformatie waar wij stoppen wordt 'the Beehives' genoemd.

The Beehives zijn zo genoemd omdat de vorm lijkt op een bijenkorf. We parkeren de auto, schieten wat foto's van mooie doorkijkjes en lopen een rondje door dit schitterende gebied. Hierna gaan we verder naar Atlatl Rock, een hoge rotswand met vele petroglyphs wat ik toch wel heel gaaf vind om te zien. Ancient social media. Coolio! We rijden nog een stukje verder naar Arch Rock en gaan vervolgens naar het visitors center voor een korte pitstop.

We halen ieder een zakje noten en een flesje ijsthee en bespreken wat we verder allemaal willen zien. Ik wil het liefst naar de White Domes Road om daar een of meerdere trails te doen, maar gezien de tijd die we nu al kwijt waren met de eerste rotsformaties, weten we dat we dat gewoon niet gaan redden vandaag. We hebben ons toch een beetje verkeken op de grootte van het park. We willen niet al te gehaast langs alles heen sjezen, maar ook echt kunnen genieten van de formaties die we wel zien. We besluiten om daarom de White Domes Road voor een volgende keer te bewaren en ons enkel te richten op de bezienswaardigheden aan Route 169. Aan de ene kant vind ik het erg jammer, want volgens mij laten we nu het mooiste gedeelte van het park aan ons voorbij gaan, maar dit is toch ook een goede reden om snel weer een keer terug te komen!

De volgende stop is Seven Sisters, een groep van 7 grote rotsen. Hierna gaan we naar the Cabins, gevolgd door Clark Memorial en Elephant Rock. Elephant Rock is zo genoemd omdat de rotsformatie een gelijkenis vertoond met die van een olifant. In principe kan je 'm vanaf de weg zien liggen, maar omdat je hier niet kan parkeren, doen we dat een eindje verderop en lopen we 1/3 mile naar de formatie.

Ondanks dat het maar een heel klein stukje lopen is, komen we onderweg aardig wat hagedissen en een ook een slang tegen. Geweldig! Even later zien we zelfs een horned lizard en desert iguana voorbij schieten! De beestjes zijn te snel voor een foto, maar ik ben helemaal in mijn nopjes dat we zoveel indrukwekkende wildlife mogen aanschouwen!

Hierna is het jammer genoeg alweer tijd om Valley of Fire te verlaten.... We moeten nog opschieten ook, want ik heb straks afgesproken met Suzanne en we moeten ook nog terug rijden naar Vegas. Dus hup, in de auto en rijden maar! Ondanks dat we een groot gedeelte niet hebben gezien, ben ik danig onder de indruk van dit prachtige park. Het is overweldigend mooi. Ik ben zo blij dat we hier naartoe zijn gegaan!

 

 

Aangekomen in Vegas checken we in bij ons nieuwe hotel: The Mirage. Hier hebben we voor de komende 2 nachten een Tower Suite, ook weer op kosten van MyVegas. Gotta love this game!
Het incheck proces verloopt soepeltjes, alleen wordt er deze keer wel om een borg gevraagd. Geen probleem, de borg krijg je tenslotte terug en verder zijn er geen bijkomende kosten.

Hoewel ik Mandalay Bay sfeervoller vind, vind ik de kamer van the Mirage mooier. Het is gewoon niet normaal hoe groot deze kamer is! Veel tijd om ervan te genieten heb ik niet, Suzanne staat inmiddels al bij Aria op mij te wachten, dus ik fris me snel even op en wordt vervolgens door B. afgezet voor een gezellig avondje uit terwijl hij met M. op stap gaat.

Suzanne heb ik leren via het MyVegas topic op het Alles Amerika forum. Toen we erachter kwamen dat we allebei tegelijk in Las Vegas zouden zijn, leek het ons wel leuk om onze rewards te delen en samen een avondje uit te gaan. Suzanne regelde het etentje en ik de kaartjes voor Cirque DuSoleil. 
We ontmoeten elkaar bij de ingang van The Buffet, een heerlijk buffet restaurant in Aria waar we vanavond gaan eten. De gratis kaartjes van MyVegas blijken ook nog eens VIP kaartjes te zijn, wat inhoudt dat we niet in de rij hoeven te staan maar gelijk een plaatsje krijgen!

Zodra we allebei wat te drinken hebben besteld gaan we op onderzoek uit. Er is werkelijk zoveel keus! En het ziet er allemaal even lekker uit! We weten niet wat we als eerste moeten kiezen, maar het voordeel van een buffet is, is dat je meerdere keren kan opscheppen en zo iedere keer wat anders kan proberen! Ik begin met een salade die ik zelf kan samenstellen en door een kok wordt bereid. Zodra we weer aan tafel zitten halen we gelijk onze camera's tevoorschijn om een foto te maken van de eerste ronde. Er zullen nog een aantal rondes volgen! Gelukkig is er ook voor vegetariërs erg veel keus en smaakt het allemaal even verrukkelijk! Met moeite hou ik nog ruimte over voor de toetjes, want ook de dessert selectie is werkelijk om je vingers bij af te likken! Dit restaurant was een goede keus en zeker een aanrader, ook als je 'm niet gratis krijgt!

Na de lekkere maaltijd lopen we naar Cosmopolitan om daar een gokje te wagen. Het is voor mij de eerste keer dat ik hier ben, want de laatste keer dat ik in Vegas was (in 2007) bestond het Cosmopolitan nog niet. Ik vind het een heel mooi casino, en ook echt een een meiden casino. We bestellen ieder een drankje, spelen wat op de slot machines en gaan vervolgens terug naar Aria voor de show van vanavond, Cirque DuSoleil's Zarkana.

Terwijl we wachten tot de deuren van het theater open gaan vermaken we ons met het kijken naar mensen. En als je van mensen kijken houdt, dan zit je in Vegas goed! We zien alle soorten en maten aan ons voorbij komen, en dat is ook het leuke aan Vegas. Iedereen is welkom, niets is te gek!

Onze plaatsen in het theater zijn echt super! We zitten in sectie 104, op stoel 1 en 2 van row H. Goed vooraan dus, op heerlijke pluche banken. Echt genieten dit!
Het theater zelf is prachtig, reuze sfeervol. Ook de pre show is een feest, hoewel 1 van de clowns er bijna vandoor ging met de tas van Suzanne!

Zarkana is een beetje Old School Cirque met een vleugje Steampunk. Er zitten een aantal spectaculaire acts in, maar er zijn ook gedeeltes die ik niet zo kan waarderen. Het ietwat donkere thema met creepy characters vind ik wel weer geweldig! Al met al een heel mooie show, maar niet de beste Cirque DuSoleil show die ik heb gezien. Het is wel een goede kennismaking als je nog nooit naar een Cirque DuSoleil show bent geweest, maar anders zou ik in Vegas eerder O of Ka aanraden.

Zodra de voorstelling is afgelopen, loop ik nog even met Suzanne mee naar de parkeergarage om haar leuke huurautootje te bewonderen. Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Suzanne heeft morgen een erg lange dag voor de boeg met een uitstapje naar de Grand Canyon en inmiddels is het toch ook al best laat geworden. Hoogste tijd om richting hotel te gaan! Suzanne is een erg lieve en gezellige jonge vrouw en ik heb genoten van ons avondje uit!

Ik zwaai Suzanne even na en loop dan terug naar het casino waar B. inmiddels staat te wachten. Hij heeft gelukkig ook een erg gezellige avond gehad!
We rijden terug naar the Mirage waar we bij The Abbey Road Bar een cocktail drinken en gezellig napraten over onze avond. We houden het bij 2 drankjes. Hierna pakken we de lift naar onze kamer op de 28ste etage. Hoger kan bijna niet! Voor ik in bed duik bewonder ik het adembenemende uitzicht over de strip en prijs ik mezelf een gelukkig mens dat ik dit allemaal mag meemaken.

 

Dag 02: Hoover Dam en Haaien

Maandag 16 september 2013
Of het nou komt door het super comfortabele matras of door het feit dat ik ongelooflijk moe was, ik heb in ieder geval geslapen als een roos en wordt pas tegen achten wakker. Lekker! De dag begint erg relaxt met een bubbelbad in de jacuzzi, waar ik gelijk naar de Today show kijk. Echt zo lekker, hier kan ik wel aan wennen!
Na een ontbijtje op de kamer gaan we op pad. Hoover Dam, here we come!

Het is voor B. de eerste keer dat hij naar de Hoover Dam gaat, maar het is voor mij ook al heel lang geleden dat ik hier ben geweest. De laatste keer was ik een jaar of 14, dus ik kijk er ook erg naar uit om dit knap staaltje bouwkunde te zien!

 De Hoover Dam, genaamd naar President Herbert Hoover, is gebouwd tijdens de Amerikaanse depressie tussen 1931 en 1936 en is geheel in Art Deco stijl. Terwijl we er naartoe rijden zien we in de verte Lake Mead opduiken. Een prachtig gezicht, dit heldere blauwe meer in deze woestijn omgeving! We stoppen dan ook regelmatig om foto's van het meer te maken. Aangekomen bij de dam zelf zijn we erg onder de indruk. Wat een immens bouwwerk! Een ding is zeker, zonder de Hoover Dam had Las Vegas niet zo kunnen bestaan zoals nu. We bewonderen op ons gemak dit mega project, en rijden vervolgens een stukje terug om het ook vanaf de brug te kunnen zien. Hier worden we getrakteerd op een schitterend uitzicht over de dam!

In eerste instantie wilden we de Hoover Dam combineren met een bezoekje aan Valley of Fire. Maar aangezien we vanochtend wat later zijn vertrokken dan gepland, en ook veel langer bij de Dam zijn gebleven dan gepland, besluiten we om terug te rijden naar Las Vegas en bij het hotel wat te relaxen voor we vanavond op pad gaan.

Relaxen doen we niet op de kamer maar bij het zwembad. Mandalay Bay heeft namelijk een fantastisch zwembad! Eigenlijk mag je het geen zwembad noemen, maar een zwemparadijs. Zo is er een echt strand met golfslagbad (waar in de zomer concerten worden gegeven), er zijn iets van 4 'gewone' zwembaden, een paar jacuzzi's, een bikini bar, smoothie shack, een topless beach club, cabanas, beach bungalows en natuurlijk ook een beachside casino! Maar waar ik helemaal weg van ben, is de lazy river. Hij is dan wel niet zo lang, het is wel een errug lekkere river om even in te dobberen!
Terwijl ik mij flink vermaak in de lazy river blijft B. aan de kant. Hij houdt niet zo van zwemmen, maar geniet er wel van om mensen te kijken.

Na een paar heerlijke rondjes lopen we naar Shark Reef, een aquarium in het hotel. Dankzij MyVegas hebben we 2 gratis kaartjes gekregen en het lijkt ons wel leuk om te bezichtigen. Op het moment dat we onze vouchers inwisselen krijgen we te horen dat we met deze kaartjes ook gratis naar de sport expositie in Luxor kunnen, dus we besluiten om dat hierna te doen.

Shark Reef is niet zo heel groot, maar wel erg mooi opgezet. Net alsof je in een tropisch woud loopt. Er is een 'gouden' alligator, een komodo dragon, heel veel visjes, en je kan sting rays aaien. Uiteraard is er ook een haaien tunnel, waar wij vrij lang blijven kijken. We zien namelijk een haai die lijkt te worden aangevallen door een andere haai. Gelukkig weet de eerste haai zich los te rukken en zwemt snel verder. Maar even later zien we dat de andere haai d'r toch te pakken heeft gekregen. Terwijl de eerste haai rustig rondjes zwemt, houdt de ander zich stevig vast aan d'r vin. Losrukken lukt niet meer, de andere haai blijft in d'r vin bijten. Of is het nou sabbelen ipv bijten? Het is een grappig gezicht, maar ik heb dit nog niet eerder gezien en ben benieuwd waarom ze dit doen. Navraag blijkt dat dit een paring proces is. De haai die rustig rondjes zwemt is een vrouwtje, en de haai die d'r vastbijt is een mannetje die haar op deze manier probeert te verleiden. Ook laat ik mij vertellen dat de echte daad nogal gruwelijk kan zijn om te zien, omdat de mannetjes haaien zich op agressieve wijze aan het vrouwtje hechten en nare bijtwonden kunnen achterlaten (hierdoor is de huid van de vrouwtjes haaien ook een stuk dikker dan die van de mannen). Op het moment dat de mannelijke haai zich dusdanig heeft vastgeklemd, krijgt de vrouwelijke haai soms te weinig zuurstof, waardoor ze soms levenloos op de bodem kan liggen en het aan paar minuten duurt voor ze weer is bijgekomen. Deze dame haai heeft er duidelijk nog geen zin in, maar haar verleider geeft het nog niet op en blijft stug aan d'r vin sabbelen.

Na het educatieve bezoekje aan Shark Reef, lopen we naar Luxor voor een bezoekje aan de sport expositie. Dit is helemaal B. zijn ding! Allemaal sport memorabilia van bekende en minder bekende atleten uit de Amerikaanse football, baseball en basketball geschiedenis. Ook is er een interactief gedeelte waarbij je een team kan kiezen en atleet van het jaar kan worden of zoiets. B. is in zijn nopjes, maar mij boeit het niet zo. Ik vind het wel leuk om te zien hoe hij aan het genieten is, en maak braaf foto's van een stralende B. bij alle displays.
Hierna gaan we terug naar de kamer om ons klaar te maken voor de avond.

Zodra we zijn opgefrist gaan we een hapje eten bij Crossroads van House of Blues, waar we ook gelijk onze gratis kaartjes ophalen voor de Foundation Room. Met dank aan MyVegas. Again! ;)

Hierna pakken we de auto om naar downtown te rijden voor de Fremont Street Experience. Ik vind de lichtshow altijd geweldig leuk om te zien en denk dat B. het ook wel kan waarderen.
De sfeer op Fremont is zo anders dan in ons eigen casino en eigenlijk zijn we een beetje overdressed met onze mooie uitgaanskleding. Maar ik hou wel van Fremont en vind het super om hier weer te zijn! De laatste keer had ik een heel gave avond bij Mermaids Casino toen er ook een Elvis look-a-like contest aan de gang was, en ook deze avond is het weer reuze gezellig! We lopen een rondje, swingen mee met de live band, nemen een kijkje bij de heart attack grill, drinken een drankje, genieten van een paar lichtshows, bietsen wat kralenkettingen en proberen ons geluk bij Golden Nugget, La Bayou en Mermaids.
Dit is old style Vegas and I'm loving it!!!

Via de Strip rijden we terug naar Mandalay Bay. Overdag is de Strip al mooi om te zien, maar 's avonds met alle lichtjes is het helemaal een feest voor het oog!
Aangekomen in het hotel gaan we eerst naar Mix Lounge voor een cocktail en om te genieten van het waanzinnige uitzicht. Dit is echt sjiek de friemel!
Daarna gaan we naar de Foundation Room, waar we ook weer worden getrakteerd op een adembenemend uitzicht! Ik hou altijd wel van de Foundation Room, hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik die in New Orleans vele malen sfeervoller vind. Maar goed, daar heb je niet het mooie uitzicht wat je hier wel hebt.
We laten nog even de naam van M. vallen en krijgen spontaan een gratis drankje. Nou zijn de drankjes in de casino's altijd wel gratis, maar in de clubs betaal je je blauw voor een klein glaasje. Een drankje van het huis is dus mooi meegenomen!
We nemen ook nog een kijkje bij Mizuya, maar houden het dan voor gezien. Het was weer een heerlijke dag en ik besluit 'm zoals de dag ook ben begonnen, met een duik in de jacuzzi. Zalig!

Dag 01: Vegas, baby. Vegas!

Zondag 15 september 2013
Terwijl ik nog even snel m'n tas naloop om te kijken of ik alles bij me heb, neurie ik het nummer Viva Las Vegas. Dit zit al een aantal dagen in m'n hoofd en wil er niet uit. Niet zo gek, want over een paar uur vlieg ik naar Vegas! Een reis waar ik maandenlang naar uit heb gekeken en nu is het dan eindelijk zover. Vegas, baby. Vegas!

Ik neem afscheid van di mama en de poezenkinderen en ga vervolgens op weg naar Schiphol, waar ik dankzij werkzaamheden en een trein die niet kwam opdagen, zo'n anderhalf uur later aankom dan oorspronkelijk gepland. Maar goed, ik ben er en heb nog alle tijd om bij Starbucks een warme chocomel te halen en langs de tax free shops te struinen.

De vluchten worden vandaag verzorgd door United. Ik vlieg eerst naar Houston en ga vanaf daar verder naar Vegas. De eerste vlucht verloopt in principe prima, alleen heb ik een ietwat kattige stewardess. Op mijn vraag of mijn vegetarische maaltijd, (welke ik 9 maanden geleden heb besteld en 3 weken voor vertrek nog eens heb bevestigd) niet is doorgekomen, krijg ik het volgende antwoord: "We kunnen niet aan alle wensen voldoen, als je niet van vlees houdt dan eet je maar niet". De stewardess gaat vrolijk verder naar de volgende passagier, zonder mij een ander alternatief aan te bieden. Als ik later vraag of er wellicht iets anders is, zoals een bakje sla of iets dergelijks, slaakt de vrouw een diepe zucht en verteld dat er een beperkt aantal vegetarische maaltijden beschikbaar waren, maar dat deze allemaal op zijn. Vervolgens zegt ze dat ik niet op haar lijst sta en het geen zin heeft om hierover te gaan zeuren. 
Vandaag dus geen vliegtuig hap, maar gelukkig heb ik wel snacks bij me zodat ik toch wat heb te knabbelen onderweg.

Op de luchthaven van Houston is het een drukte van jewelste. We worden van de ene kant naar de andere gestuurd, maar zoals altijd lijkt het erger dan het is en sta ik na ca 45 minuten bij Customs & Immigrations. Ik krijg geen lastige vragen en als ik blij vertel dat ik van plan ben om met haaien te gaan zwemmen word ik voor gek verklaard. Het is geloof ik de eerste keer dat ik samen met een dame van Homeland Security de slappe lach krijg! Op een gegeven moment krijgt ze van haar collega een strenge blik toegeworpen dus neemt ze snel mijn vingerafdrukken en wenst me een veilige reis.

De overstap is niet zo heel lang, maar lang genoeg om even een maaltijd te scoren bij de foodcourt. Wel zo prettig, want ik heb inmiddels erge trek gekregen en op de vlucht naar Vegas wordt er geen maaltijd geserveerd.
Wel krijgen alle passagiers een mapje met coupons van het Cosmopolitan Casino, en coupons zijn altijd leuk!
De vlucht verloopt lekker snel. Ik probeer wat te slapen wat niet echt lukt omdat ik stiekem toch wel erge kriebels heb gekregen. Straks zie ik namelijk B. weer! En dat vind ik toch best wel spannend!

B. en ik hebben eerder dit jaar een leuke date gehad in Walt Disney World. Het klikte toen erg goed en na een aantal telefoontje besloten we dat hij mee op reis zou gaan naar Las Vegas. Ik ben echt heel benieuwd hoe deze komende dagen zullen verlopen!
We zien elkaar bij de bagage band en begroeten elkaar met een dikke knuffel. Fijn om hem weer in het echt te zien!

Van de luchthaven zijn we binnen mum van tijd bij ons hotel voor de komende nachten: Mandalay Bay. Dit hotel heb ik 'gewonnen' via MyVegas, een spelletje wat ik het afgelopen jaar op Facebook heb gespeeld.
Als eerste melden we ons bij de MLife desk om de pasjes op te halen die we nodig hebben om onze gewonnen rewards te kunnen innen. Een pasje voor mij en eentje voor B.
Want op het moment dat we wisten dat B. meeging, heb ik een extra account aangemaakt om ook op zijn naam gebruik te kunnen maken van een paar rewards.

Zodra we ieder onze MLife card hebben gaan we naar de receptie om in te checken voor de kamer. Het incheck proces verloopt erg makkelijk. Ik vermeld dat de kamer via MyVegas is geboekt en ik krijg te horen dat alles klopt en dat de kamer inderdaad geheel gratis is! Geen resort fee en er wordt ook niet gevraagd naar een borg of credit card. We hebbem een erg mooie Great Room Suite gekregen met uitzicht op de Strip. Beter kan niet!

De kamer is werkelijk prachtig! Met recht een great room. Het bed is heerlijk, maar ik ben vooral weg van de badkamer. Deze is voorzien van een zalige jacuzzi en er is zelfs een flatscreen tv aanwezig haha!
Zodra we een beetje zijn gesetteld en zijn opgefrist gaan we op pad. Inmiddels is de vermoeidheid ook toegeslagen, maar zodra we door het casino lopen is die gelijk weer verdwenen. Wat is dit toch een prachtig casino! Ik ben zo blij dat we hier een paar nachten verblijven! Ik geef mezelf een schouderklopje. Well done, Jenn. Goed gespeeld!

Van Mandalay Bay pakken we de monorail naar Excalibur om hier vandaan verder te lopen naar New York New York. Dit was eind jaren 90 mijn favoriete casino en ik vind het nog steeds wel wat hebben. Bij The Bar on Times Square bestellen we wat te eten en drinken en kunnen zo gelijk van de dueling pianos genieten. Het mag dan geen super hippe club zijn, bij dit tentje heb ik menig leuke avond beleefd! Ook deze avond is weer een groot succes.

Langzaam slenteren we op ons gemak naar Luxor. Hier hebben we afgesproken met M., een vriend van B. die bij Mandalay Bay werkt en iets doet met alle concerten die hier worden gehouden. Wat ie precies doet weet ik niet, maar hij heeft in ieder geval onze namen op de lijsten van een aantal nightclubs gezet zodat we zonder te wachten gratis naar binnen kunnen. Altijd leuk!
We drinken een paar borrels, maar dan komt de man met de hamer toch wel heel dichtbij. Het is inmiddels half twee 's nachts dus ook de hoogste tijd om het heerlijk comfortabele bed op te zoeken.

Het was een mooie dag, een goed begin van een schitterende reis!