De ochtend spendeer ik in mijn mooie tower suite. Lekker tutten in de badjas en pantoffels die bij de kamer horen, m'n tas inpakken, spartelen in het luxe bad en spelen met de tv die zit verstopt in het kastje aan het voeteneind van het bed. Zo komt de tv omhoog en zo gaat ie weer naar beneden. Ik vind het echt geweldig!
Hoewel ik vanmorgen een gratis late check out heb gekregen, maak ik daar niet echt gebruik van en sta ik om 11:15 uur bij de receptie om uit te checken en te controleren of er idd geen kosten in rekening zijn gebracht. Alles klopt gelukkig, dus stap ik vrolijk in een taxi richting downtown. Onderweg maak ik een snelle berekening wat ik de afgelopen dagen allemaal gratis heb gekregen van MyVegas en ik kom uit op een bedrag van zo'n €1500. Yeah baby! En dat allemaal met een gratis spelletje op FB!
Aangekomen bij het Greyhound station word ik verwelkomd door een luid schreeuwende dame. Jawel, het luxe leventje is voorbij, het leven van een budget reizigster is weer begonnen! =)
Op het station print ik bij de self service machine mijn kaartje en geef ik bij de balie mijn tas af zodat deze even gewogen kan worden. De Greyhound medewerkster is aardig geirriteerd door de schreeuwende vrouw en roept meerdere keren naar de security officer dat ie er iets aan moet doen. Ik vraag of de schreeuwende vrouw met mijn bus reist, hopende dat ze de andere kant op moet. De Greyhound medewerkster legt zuchtend haar pen neer en buigt wat naar voren en zegt zachtjes: 'Dat is juist het probleem. Ze gaat nergens naartoe. Echt nergens! Ze zegt wel dat ze ooit een kaartje wil kopen, maar voorlopig zit ze hier zonder geldig vevoerbewijs, te schreeuwen en te vloeken5 en valt ze met haar gekrijs de echte passagiers lastig. Ik wil haar hier weg hebben, maar hij daar staat alleen maar stom te kijken'. Met "hij daar" bedoeld ze de man van de beveiliging die inderdaad rustig in een hoekje staat te kijken naar de schreeuwende vrouw. De Greyhound medewerkster schreeuwt vervolgens naar de security dat als hij er niks aan doet, zij het wel zal regelen. Ze vraagt aan mij of ik even bij de balie wil blijven staan zodat zij achter de politie kan bellen. Voor ze naar achteren loopt schreeuwt ze ook nog even naar de vrouw: 'They're gonna arrest your ass! Yeah, I am calling the police!' Waarop de vrouw vrolijk terug schreeuwt: 'I'm an American! I can sit where ever I want. Bitch!' Dat laatste had ze beter niet kunnen zeggen, want ipv dat de Greyhound medewerkster de politie belt, loopt ze driftig op de vrouw af. Op dit moment komt de grote security officer in actie en houdt de vrouwen bij elkaar vandaan voordat de situatie echt escaleert. Tenslotte belt hij de politie die binnen no time op het station verschijnt. Dit maakt de schreeuwende vrouw nog razender en ze gaat werkelijk als een gek tekeer. Ze wordt door 2 man sterk van het station verwijderd en raast buiten nog even flink na, voordat ze in huilen uitbarst.
Op het station print ik bij de self service machine mijn kaartje en geef ik bij de balie mijn tas af zodat deze even gewogen kan worden. De Greyhound medewerkster is aardig geirriteerd door de schreeuwende vrouw en roept meerdere keren naar de security officer dat ie er iets aan moet doen. Ik vraag of de schreeuwende vrouw met mijn bus reist, hopende dat ze de andere kant op moet. De Greyhound medewerkster legt zuchtend haar pen neer en buigt wat naar voren en zegt zachtjes: 'Dat is juist het probleem. Ze gaat nergens naartoe. Echt nergens! Ze zegt wel dat ze ooit een kaartje wil kopen, maar voorlopig zit ze hier zonder geldig vevoerbewijs, te schreeuwen en te vloeken5 en valt ze met haar gekrijs de echte passagiers lastig. Ik wil haar hier weg hebben, maar hij daar staat alleen maar stom te kijken'. Met "hij daar" bedoeld ze de man van de beveiliging die inderdaad rustig in een hoekje staat te kijken naar de schreeuwende vrouw. De Greyhound medewerkster schreeuwt vervolgens naar de security dat als hij er niks aan doet, zij het wel zal regelen. Ze vraagt aan mij of ik even bij de balie wil blijven staan zodat zij achter de politie kan bellen. Voor ze naar achteren loopt schreeuwt ze ook nog even naar de vrouw: 'They're gonna arrest your ass! Yeah, I am calling the police!' Waarop de vrouw vrolijk terug schreeuwt: 'I'm an American! I can sit where ever I want. Bitch!' Dat laatste had ze beter niet kunnen zeggen, want ipv dat de Greyhound medewerkster de politie belt, loopt ze driftig op de vrouw af. Op dit moment komt de grote security officer in actie en houdt de vrouwen bij elkaar vandaan voordat de situatie echt escaleert. Tenslotte belt hij de politie die binnen no time op het station verschijnt. Dit maakt de schreeuwende vrouw nog razender en ze gaat werkelijk als een gek tekeer. Ze wordt door 2 man sterk van het station verwijderd en raast buiten nog even flink na, voordat ze in huilen uitbarst.
Aangezien ik nog een paar uurtjes te spenderen heb, gooi ik mijn tas voor de deur vanwaar de bus straks vertrekt en huppel ik nog even naar Fremont Street en de Gold & Silver Pawn bekend van Pawn Wars. Toen B. en ik hier een paar avonden geleden langsreden stond er niemand te wachten, maar nu staat er een lange rij fans. Ik sluit netjes aan in de rij, maar eenmaal binnen vind ik het eigenlijk zonde van de tijd. De winkel is kleiner dan gedacht (aah, the magic of tv) en de bekende gezichten als Rick en Chumlee zijn natuurlijk nergens te bekennen. Toch vind ik het wel leuk dat ik het even in het echt heb gezien. (Tip: Heb je geen zin om in de hitte in de rij te moeten staan, ga er dan 's avonds naartoe als het een stuk rustiger is!)
Hierna loop ik terug naar Fremont Street, waar ik bij Walgreens wat drinken en snacks insla voor de lange busrit en nog een gokje waag bij Mermaids.
Hierna loop ik terug naar Fremont Street, waar ik bij Walgreens wat drinken en snacks insla voor de lange busrit en nog een gokje waag bij Mermaids.
Zodra ik weer terug ben bij het busstation zie ik dat de schreeuwende vrouw ook weer op haar stekkie zit. Ik vraag aan de Greyhound medewerkster wat er is gebeurd en ze verteld dat de vrouw mocht blijven zitten van de politie zolang ze maar een kaartje kocht en niet begon te schreeuwen. De dame van Greyhound is duidelijk niet blij met deze regeling en zegt dat ze bij het eerste geluid gelijk weer de politie belt. Ik wens d'r veel sterkte en haal wat warme kleding uit m'n tas. Het is nu nog wel lekker warm, maar ik weet uit ervaring dat het heel snel afkoelt in de bus!
Ik zie ook dat het inmiddels aardig druk is geworden en ben blij dat ik mijn tas alvast voor de deur had gelegd. Dit is een ongeschreven regel op de Greyhound stations. Het maakt niet uit hoe vroeg je op het station bent, degene die als eerste zijn tas voor de deur legt mag als eerste in de bus stappen. Mensen houden zich hier braaf aan en mijn tas ligt nog precies zoals ik hem heb achtergelaten.
**********************************
Tijdens het wachten raak ik aan de praat met de man voor mij. Hij stelt zich voor als Sam en verteld trots dat hij naar zijn dochter in LA gaat. Hij zegt dat ze officieel niet zijn dochter is, maar dat het wel zo aanvoelt. Voor ik er erg in heb verteld de man zijn hele levensverhaal, over hoe hij als jonge man in de jaren '60 in de gevangenis is beland omdat hij aan de verkeerde kant van de straat liep. Deze kant was alleen bedoeld voor blanke mensen en daar had hij als zwarte man niets te zoeken. Dus hupsakee, in het gevang!
Hij zegt dat toen hij na een paar jaar (!) werd vrijgelaten, hij vol woede zat en werd verstoten door de gemeenschap. Hij kon nergens een baan vinden en raakte verslaafd aan drank en drugs. Er was gelukkig 1 man die de hoop niet opgaf en ervoor zorgde dat Sam weer op het rechte pad kwam en werk kreeg. Hij is de man eeuwig dankbaar, en om zijn dankbaarheid te tonen begon hij een soort pay it forward. 's Avonds na het werk struinde hij de straten af naar dakloze jongeren om hen dezelfde kans te geven die hij had gekregen. Sam verteld dat dit soms heel zwaar was en hij zich ook weleens heeft vergist in mensen, maar dat er ook jongeren bij zaten die net als hij goed terecht zijn gekomen. De vrouw waar hij vandaag naartoe gaat is daar één van. Met een glinstering in zijn ogen verteld hij hoe gelukkig ze is, dat ze een opleiding heeft gevolgd en dat het contact met haar ouders is herstelt. 'Zolang je er maar 1 kan helpen', zegt hij. 'Eentje is al genoeg'. Ik vind Sam een inspirerende man en ben blij dat ik hem heb mogen ontmoeten. Dit soort ontmoetingen zijn ook de reden waarom ik graag met de Greyhound reis.
*************************
Hij zegt dat toen hij na een paar jaar (!) werd vrijgelaten, hij vol woede zat en werd verstoten door de gemeenschap. Hij kon nergens een baan vinden en raakte verslaafd aan drank en drugs. Er was gelukkig 1 man die de hoop niet opgaf en ervoor zorgde dat Sam weer op het rechte pad kwam en werk kreeg. Hij is de man eeuwig dankbaar, en om zijn dankbaarheid te tonen begon hij een soort pay it forward. 's Avonds na het werk struinde hij de straten af naar dakloze jongeren om hen dezelfde kans te geven die hij had gekregen. Sam verteld dat dit soms heel zwaar was en hij zich ook weleens heeft vergist in mensen, maar dat er ook jongeren bij zaten die net als hij goed terecht zijn gekomen. De vrouw waar hij vandaag naartoe gaat is daar één van. Met een glinstering in zijn ogen verteld hij hoe gelukkig ze is, dat ze een opleiding heeft gevolgd en dat het contact met haar ouders is herstelt. 'Zolang je er maar 1 kan helpen', zegt hij. 'Eentje is al genoeg'. Ik vind Sam een inspirerende man en ben blij dat ik hem heb mogen ontmoeten. Dit soort ontmoetingen zijn ook de reden waarom ik graag met de Greyhound reis.
*************************
Eenmaal in de bus krijg ik een jonge man naast me. Hij ziet er niet ouder uit dan een jaar of 20 en draagt een grote cowboy hoed. Ik vermoed dat ie uit de buurt komt van Texas of Tennessee, maar ik blijk er heeeel ver naast te zitten. De jonge man, R., is een "run away" uit Schotland. Hij verteld dat ie als 17-jarige op het vliegtuig naar NYC is gestapt nadat ie meerdere malen door zijn stiefvader was misbruikt en zijn moeder er niks aan deed. Inmiddels reist ie al 2 jaar door de VS in de hoop door te breken in de muziekwereld. Hij laat wat zelfgeschreven liedjes zien waarvan de teksten niet eens slecht zijn! Toch ben ik bang dat de jonge R. eerder als John Doe in een mortuarium eindigt dan dat ie een platenlabel scoort, maar ik hoop op het allerbeste.
Ik geef hem een appel die ik gisteren had meegenomen bij het buffet in Bellagio en geef hem ook een zakje chips wat ik eerder op de dag bij Walgreens heb gekocht. De jongen kijkt me stralend aan en smult er lekker van. Hij zegt dat het de allerlekkerste appel is die hij ooit heeft gegeten en zelfs een half uur later heeft ie het er nog over.
*******************************
Bij Barstow hebben we een pit stop van een half uur. Genoeg tijd om even naar het toilet te gaan en een beetje op te frissen. Ik maak gelijk van de gelegenheid gebruik om R. en Sam aan elkaar voor te stellen. Ik vertel een klein beetje wat de situatie is en Sam geeft gelijk zijn telefoonnummer en adres. Hij zegt tegen R. dat hij het fijn zou vinden als ie hem kwam opzoeken in Las Vegas en trakteert ons beide op een milkshake en een broodje. We staan nog even wat te keuvelen en maken een praatje met de andere reizigers alvorens we de reis voorzetten naar LA.
Mijn eindpunt van vandaag is Anaheim. Hier verlaat ik de bus en zeg ik R. en Sam gedag. Ik krijg van beide mannen een dikke knuffel en R. zegt dat als ie mij als moeder had gehad, ie nooit zou zijn weggelopen. Ik druk hem wat centjes in z'n handen en zeg dat ie met Sam mee naar Vegas moet gaan.
Een beetje ontdaan sta ik om 22:00 uur in m'n eentje op het busstation van Anaheim te wachten op een taxi. Het verhaal van R. blijft maar door m'n hoofd spoken en ik hoop dat de jongen goed terecht komt.
**********************************
Ik geef hem een appel die ik gisteren had meegenomen bij het buffet in Bellagio en geef hem ook een zakje chips wat ik eerder op de dag bij Walgreens heb gekocht. De jongen kijkt me stralend aan en smult er lekker van. Hij zegt dat het de allerlekkerste appel is die hij ooit heeft gegeten en zelfs een half uur later heeft ie het er nog over.
*******************************
Bij Barstow hebben we een pit stop van een half uur. Genoeg tijd om even naar het toilet te gaan en een beetje op te frissen. Ik maak gelijk van de gelegenheid gebruik om R. en Sam aan elkaar voor te stellen. Ik vertel een klein beetje wat de situatie is en Sam geeft gelijk zijn telefoonnummer en adres. Hij zegt tegen R. dat hij het fijn zou vinden als ie hem kwam opzoeken in Las Vegas en trakteert ons beide op een milkshake en een broodje. We staan nog even wat te keuvelen en maken een praatje met de andere reizigers alvorens we de reis voorzetten naar LA.
Mijn eindpunt van vandaag is Anaheim. Hier verlaat ik de bus en zeg ik R. en Sam gedag. Ik krijg van beide mannen een dikke knuffel en R. zegt dat als ie mij als moeder had gehad, ie nooit zou zijn weggelopen. Ik druk hem wat centjes in z'n handen en zeg dat ie met Sam mee naar Vegas moet gaan.
Een beetje ontdaan sta ik om 22:00 uur in m'n eentje op het busstation van Anaheim te wachten op een taxi. Het verhaal van R. blijft maar door m'n hoofd spoken en ik hoop dat de jongen goed terecht komt.
**********************************
Aangekomen bij mijn hotel voor de komende nachten, het Anaheim Plaza Hotel, zijn de fijne vakantiekriebels alweer een beetje teruggekomen. Ik ben meerdere keren in dit hotel geweest, maar de laatste keer is enige jaren geleden, in 2007. Toch lijkt er helemaal niets te zijn verandert en ik voel me gelijk thuis. Terwijl ik naar m'n kamer loop kan ik de Tower of Terror al zien liggen. Ik kijk er zo verschrikkelijk naar uit om morgen naar Disneyland te gaan!
De kamer is wel heel erg klein vergeleken met de suites van de afgelopen dagen, maar het is toch alleen maar om te slapen en het bed ligt prima. Het internet vind ik wel erg duur, dit is $14 per dag! Dit doe ik dus eenmalig, alleen om het thuisfront te laten weten dat ik veilig ben aangekomen.
Ik twijfel of ik nog even naar Downtown Disney zal gaan, maar ik besluit om dat niet te doen. Ik ben moe. Moe van de lange reis en het emotionele verhaal van R. Ik neem daarom een lekker warm bad en duik daarna meteen in bed zodat ik morgen fris en fruitig ben voor een leuk dagje Disney!
Een paar dagen na de ontmoeting met R. en Sam kreeg ik via FB een berichtje van R. dat hij samen met Sam terug ging naar Las Vegas. Van Sam kreeg ik 2 maanden later een berichtje dat de moeder van R. hem zou komen halen en ze samen terug zouden reizen naar Schotland. Ik heb via FB nog een paar berichtjes gekregen van R. toen hij is Schotland was, maar heb daarna niks meer van hem vernomen. Zijn FB account staat op non actief en niemand schijnt te weten waar hij momenteel is.
De kamer is wel heel erg klein vergeleken met de suites van de afgelopen dagen, maar het is toch alleen maar om te slapen en het bed ligt prima. Het internet vind ik wel erg duur, dit is $14 per dag! Dit doe ik dus eenmalig, alleen om het thuisfront te laten weten dat ik veilig ben aangekomen.
Ik twijfel of ik nog even naar Downtown Disney zal gaan, maar ik besluit om dat niet te doen. Ik ben moe. Moe van de lange reis en het emotionele verhaal van R. Ik neem daarom een lekker warm bad en duik daarna meteen in bed zodat ik morgen fris en fruitig ben voor een leuk dagje Disney!
Een paar dagen na de ontmoeting met R. en Sam kreeg ik via FB een berichtje van R. dat hij samen met Sam terug ging naar Las Vegas. Van Sam kreeg ik 2 maanden later een berichtje dat de moeder van R. hem zou komen halen en ze samen terug zouden reizen naar Schotland. Ik heb via FB nog een paar berichtjes gekregen van R. toen hij is Schotland was, maar heb daarna niks meer van hem vernomen. Zijn FB account staat op non actief en niemand schijnt te weten waar hij momenteel is.
